تخریب دیسک بین مهره ای

خلاصه مقاله دسیک بین مهره ای

دیسک بین مهره ای یک ساختار غضروفی است که از نظر بیوشیمی شبیه غضروف مفصلی است، اما از نظر مورفولوژیکی به وضوح متفاوت است. تغییرات دژنراتیو و پیری را زودتر از هر بافت همبند دیگری در بدن نشان می دهد. اعتقاد بر این است که از نظر بالینی مهم است زیرا ارتباطی بین دژنراسیون دیسک با کمردرد وجود دارد. درمان‌های کنونی عمدتاً محافظه‌کارانه یا کمتر معمول جراحی هستند. در بسیاری از موارد تشخیص روشنی وجود ندارد و درمان ناکافی در نظر گرفته می شود. پیشرفت‌های جدید، مانند رویکردهای ژنتیکی و بیولوژیکی، ممکن است امکان تشخیص و درمان بهتر را در آینده فراهم کند.

درد پشت یکی از مشکلات اصلی بهداشت عمومی در جوامع صنعتی غربی است. این به مردم و خانواده‌هایشان رنج و رنج می‌آورد و تعداد زیادی از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در مطالعات مختلف، نرخ انتشار نقاط درد از 12% تا 35% بوده است [1]، که حدود 10% از مبتلایان به صورت مزمن کاهش کارکرد دارند. این مسئله علاوه بر اینکه برای جامعه بار اقتصادی عظیمی ایجاد می‌کند؛ هزینه کل آن، شامل هزینه‌های پزشکی مستقیم، بیمه، تولید از دست رفته و مزایای اعاقه، تخمین زده شده حدود 12 میلیارد یورو در سال در انگلیس و 1.7% از تولید ناخالص ملی در هلند است [1، 2].

درد پشت به شدت با تخریب دیسک بین‌مهره‌ای مرتبط است [3]. تخریب دیسک، با وجود در بسیاری از موارد بی‌علامت بودن [4]، همچنین با اسیاتیکا و هرنیاسیون یا افتادگی دیسک همراه است. این امر ارتفاع دیسک و مکانیک بقیه ستون فقرات را تغییر می‌دهد و احتمالاً بر رفتار ساختارهای فقراتی دیگر مانند عضلات و رباط‌ها تأثیر مخربی دارد. در مدت طولانی، می‌تواند منجر به تنگی نخاعی شود که یکی از عوامل اصلی درد و اعاقه در افراد مسن است؛ انتشار آن با تغییرات جمعیتی فعلی و افزایش جمعیت سالمند در حال افزایش است.

دیسک‌ها نسبت به سایر بافت‌های عضلانی-استخوانی به صورت قابل ترکیب به تخریب می‌پردازند؛ نخستین یافته‌های قطعی تخریب در دیسک‌های لمبار در گروه سنی 11 تا 16 سال دیده می‌شود [5]. حدود 20% از افراد نوجوان نشانه‌های خفیف تخریب در دیسک دارند؛ تخریب با افزایش سن به طور شیب‌داری افزایش می‌یابد، به خصوص در افراد مرد، به طوری که حدود 10% از دیسک‌های 50 ساله و 60% از دیسک‌های 70 ساله به شدت تخریب شده‌اند [6].

در این مرور کوتاه، مورفولوژی و بیوشیمی دیسک‌های نرمال و تغییراتی که در طول تخریب ایجاد می‌شود را مرور می‌کنیم. ما پیشرفت‌های اخیر در درک علت این اختلال را بررسی می‌کنیم و به رویکردهای جدید درمان می‌پردازیم.

مورفولوژی تخریب دیسک دیسک بین مهره ای

دیسک معمولی

مهره‌های بین‌مهره‌ای بین اجسام مهره‌ها قرار دارند و آنها را به یکدیگر متصل می‌کنند (شکل 1). این‌ها اصلی‌ترین مفاصل ستون فقرات هستند و یک سوم ارتفاع آن را اشغال می‌کنند. نقش اصلی آنها مکانیکی است، زیرا به طور مداوم بارهای ناشی از وزن بدن و فعالیت عضلات را از طریق ستون فقرات منتقل می‌کنند. این امکان را فراهم می‌کنند که ستون فقرات خمش، انعطاف و گردش را داشته باشد. ضخامت آنها در حدود 7-10 میلیمتر و قطر آنها در منطقه لومبار ستون فقرات حدود 4 سانتیمتر است (در طول صفحه آنتروپوستریور). دیسک‌های بین‌مهره‌ای ساختارهای پیچیده‌ای هستند که از یک حلقه خارجی ضخیم از کارتیلاژ فیبروز به نام حلقه فیبروسوس تشکیل شده‌اند، که یک مغز ژله‌ای بیشتر به نام هسته پولپوس را احاطه کرده است؛ هسته پولپوس به سمت پایین و بالا توسط پلاک‌های پایان کارتیلاژ فرورفته است [[7](URL)] [[8](URL)].

توضیحات در مورد ساختار دیسک بین‌مهره‌ای

1. هسته مرکزی (Nucleus Pulposus):
   • حاوی الیاف کلاژن است که به صورت تصادفی سازماندهی می‌شوند [9].
   • الیاف الاستین نیز وجود دارند و در برخی موارد تا 150 میکرومتر طول دارند و به صورت شعاعی ترتیب داده می‌شوند [10].
   • این الیاف در یک ژل حاوی آگرکن با رطوبت بالا جاسازی شده‌اند.
2. حوله فیبرزوس (Annulus Fibrosus):
   • این حوله از 15 تا 25 حلقه یا لمله تشکیل شده است [12].
   • الیاف کلاژن در هر لمله به صورت موازی قرار دارند و در حدود 60 درجه نسبت به محور عمودی جهت‌گیری دارند.
   • الیاف الاستین نیز بین لمله‌ها واقع شده و احتمالاً به بازگشت دیسک به ترتیب اولیه‌اش پس از خمیدگی، سهل‌الوصول است [10].
3. پلاک غضروفی پایانی (Cartilage End-Plate):
   • این لایه افقی نازک حدوداً کمتر از 1 میلی‌متر ضخیم از غضروف شیشه‌ای است.
   • این لایه واسطه بین دیسک و جسم مهره است و الیاف کلاژن در آن افقی و موازی با جسم مهره قرار دارند و به دیسک ادامه دارند [8].
4. ویژگی‌های عصبی و عروقی:
   • دیسک بزرگ‌سالان تعداد اندکی عروق خونی دارد ولی اعصابی وجود دارد، عمدتاً محدود به لمله‌های خارجی که برخی از آن‌ها در پروپریوسپتورها ختم می‌شوند [15].
   • پلاک غضروفی، مانند سایر غضروف‌های شیشه‌ای، به طور معمول در بزرگ‌سالان کاملاً بیعروق و بی‌اعصاب است.
   • عروق خونی حاضر در رباط‌های طولی مجاور دیسک و در پلاک‌های غضروف جوان (کمتر از ۱۲ ماه) شاخه‌های شریان نخاعی هستند [16].

برای ادامه مطالب در مقالات دیگه